Blog

Zomervakantie – 8 juli / 5 augustus

26 november 2016

Het lijkt al weer een eeuwigheid geleden, maar een paar maanden geleden ben ik natuurlijk op zomervakantie geweest. Met het gezin zijn we precies vier weken op stap geweest, eerst twee weken Frankrijk en daarna twee weken rondgereden door Italië.

In Frankrijk zaten we in een huisje op een leuke camping direct aan de rivier de Ardeche. De omgeving is prachtig en in het verleden heb ik in dezelfde omgeving ook al verschillende leuke libellen op de foto gezet. Jammer genoeg waren er erg weinig libellen te vinden dit jaar. Wel waren er wat breedscheenjuffertjes en kleine tanglibellen, maar geen echt leuke soorten om veel tijd in te steken op vakantie.

Familie met uitzicht over Ardeche

Familie met uitzicht over Ardeche

Op een half uurtje rijden van de camping wist ik nog een leuk veldje te vinden waar ik enkele jaren geleden stapels parelmoertjes gevonden had. Dus toch maar mijn wekker gezet om hier eens op tijd te gaan kijken. Eenmaal aangekomen was er tot mijn verbazing geen parelmoer vlindertje te vinden. Bij gebrek aan andere soorten toen maar wat tijd gestoken in het maken van een goede foto van een open Icarus blauwtje. Gelukkig lukte dat uiteindelijk, en heb ik eindelijk weer een een echt scherpe foto van een mooi vers blauwtje. De rest van ons verblijf in Frankrijk was heerlijk, maar heb ik de moeite niet meer genomen om mijn camera te pakken.

Mannetje Icarusblauwtje - Polyommatus icarus

Mannetje Icarusblauwtje – Polyommatus icarus

Vervolgens zijn we verder gereden naar Italië. Net over de grens, aan de kust van de Middellandse zee vinden we een leuk plekje om een paar dagen te blijven. Ook hier raak ik mijn camera niet aan, en kom niet veel verder dan het strand, en gezellige restaurantjes.

Na drie dagen is het tijd om weer verder te gaan, dit keer een vlinder bestemming. De bedoeling is om in de Italiaans/Franse alpen de Balkanparelmoervlinder te vinden. Een paar jaar geleden heb ik ook al eens een poging ondernomen om deze vlinder te vinden maar toen zonder succes. Nadat we in de omgeving van Cuneo een leuk hotel hebben gevonden gaan we met de hele familie even de bergen in zodat ik vast kan kijken waar ik de volgende ochtend heen moet. Eenmaal van de grote weg af komen we op een wel heel klein en smal weggetje. Met nog zeven kilometer te gaan tot de plek waar ik de Balkanparelmoervlinder verwacht te vinden vindt de familie het welletjes, en eerlijk gezegd is dit ook niet mijn favoriete weg. Zonder vlinders gezien te hebben gaan we weer terug richting hotel, eenmaal aangekomen begint het als een gek te regenen en onweren. Het ziet er niet best uit, maar aangezien we maar een nachtje blijven zet ik toch mijn wekker voor de volgende ochtend.

Bergen in de omgeving van Cuneo - Italie

Bergen in de omgeving van Cuneo – Italie

Rond een uur of drie s’nachts word ik al wakker, en omdat slapen toch niet meer lukt ga ik maar vast op stap. Voordeel van zo vroeg weg gaan is ook dat ik geen tegenliggers tegen kom op de weg naar boven. Onderweg blijkt de laatste zeven kilometer van het weggetje nog smaller te worden, maar uiteindelijk kom ik netjes aan. Ik probeer nog een beetje te slapen in de auto tot het licht wordt en dan ga ik op zoek. Na redelijk lang zoeken, net voor dat de zon begint te schijnen vind ik de eerste Balkanparelmoervlinder. En op eens vind ik in een straal van een meter of tien nog wel een stuk of acht vlinders. Snel maak ik wat foto’s voor dat de zon er is. Een kwartiertje later is het al weer zo warm dat alle vlindertje beginnen te vliegen. Maar dat maakt niks uit, eindelijk weer eens een nieuwe soort gevonden!

Balkanparelmoervlinder - Boloria graeca

Balkanparelmoervlinder – Boloria graeca

Eenmaal weer terug bij het hotel eet ik even m’n ontbijtje en dan pakken we weer in om verder te gaan. Het plan was eigenlijk om verder richting het noorden te gaan, maar omdat de kinderen dat waarschijnlijk minder leuk vinden en het weer niet super is gaan we richting het zuid-oosten om een plekje te zoeken in het noorden van Toscane. We overnachten op een schitterend plekje in een omgebouwde boerderij tussen de landerijen. Het stikt er ook van de vlinders, maar veel bijzonders is het niet en ik kan me er weer niet toe zetten om er vroeg uit te gaan. Omdat ik toch echt nog even wat leuke vlinders wil zien, ga ik in mijn eentje anderhalve dag naar Zwitserland. Ik kom s’middags aan met perfect weer, en hoop nu de Geelband erebia te vinden. De hele middag loop ik achter elke Erebia aan om te zien of het de goede soort is, maar zonder succes. Aan het eind van de dag maak ik nog even snel een foto van een Herdersparelmoervlinder en dan is het tijd voor een pizza. Na het eten kijk ik nog even voor een kamer zodat ik een beetje netjes kan slapen, maar dat is me helaas veel te duur en dus slaap ik gewoon boven op de berg in de auto…

Herdersparelmoervlinder - Boloria pales

Herdersparelmoervlinder – Boloria pales

De volgende ochtend hoop ik een slapende Dwergparelmoervlinder te vinden. Een uur of vier lang loop ik de schuine hellingen af, maar meer dan wat slapende herders parelmoervlinders kom ik niet tegen. Als de temperatuur te hoog wordt, doe ik eerst even een bakje koffie boven op de pas tussen de koeien en daarna ga ik nog maar eens een poging wagen bij de Erebias. Een paar uur later en minstens vijftig Erebias verder heb ik nog steeds niet de goede soort gevonden. Omdat ik totaal niet kan vinden wat ik zoek, geef ik de moed op, en stap weer in de auto naar mijn familie.

Ik met een mooie alpen koe

Ik met een mooie alpen koe

Omdat we op zo’n heerlijk plekje zitten, blijven we de komende paar dagen nog in noord Toscane. Ondanks dat er overal vlinders vliegen is het toch voornamelijk relaxen. Als we dan toch eens een wat druilerig begin van de dag hebben ga ik even op zoek in de omgeving en vind een rustend Geraniumblauwtje. Voor mij is dit echt zo’n vlindertje die ik wel vaak zie vliegen maar waar het er nooit van komt om een foto van te maken. Na dit kleine succesje is het verder klaar met de foto’s. We blijven nog een dagje en pakken dan weer in om richting het Comomeer te rijden.

Geraniumblauwtje - Cacyreus marshalli

Geraniumblauwtje – Cacyreus marshalli

Bij het Comomeer hebben we met vrienden afgesproken en blijven we twee gezellige dagen. Slapen doen we eindelijk eens in onze tent. Van vlinderen komt het niet meer. Als we na deze twee dagen toch echt naar huis moeten maken we nog een mooie tocht door Zwitserland zodat ik mijn familie ook eens kan laten zien waar ik altijd op zoek ga naar vlinders, en uiteindelijk rijden we verder om rond middernacht weer thuis te komen. Wat een heerlijke vakantie weer…..

Winters plaatje

20 november 2016

Afgelopen zaterdag was het voor het eerst weer koud genoeg dat er kans op rijp was. Aangezien de kans op mist ook groot was, moest ik natuurlijk wel op zoek gaan naar winterjuffertjes. Dus al op tijd in het donker richting het noorden gereden om op zoek te gaan naar Noordse winterjuffers. Eenmaal op de plek van bestemming had ik al vrij snel een aantal juffertjes gevonden. Sommigen diep weggekropen, anderen hoger in de begroeiing en mooi onder de rijp. Het mooist vond ik eentje die aan een takje hing met een mooi berijpt blad. Hier dus de nodige foto’s van gemaakt, maar door de snel opkomende bewolking zijn alleen de eerste paar foto’s mooi van kleur. Ondanks dat de foto van vrij ver genomen is en het juffertje dus erg klein op de foto staat, denk ik toch wel dat het een mooi plaatje is geworden die mooi laat zien hoe dit juffertje de winter door brengt.

Noordse winterjuffer - Sympecma paedisca

Noordse winterjuffer – Sympecma paedisca

Rondje Duitsland, Oostenrijk en Liechtenstein

24 augustus 2016

Van 22 tot en met 25 juni heb ik weer een kort rondje door Europa gemaakt met Jordi en mijn schoonvader. Gelukkig had ik de woensdag vrij en was het eens niet nodig om me te haasten. Tegen een uurtje of half vier ’s middags heb ik de familie gedag gezegd, en heb ik iedereen opgehaald voor vertrek. Onze eerste bestemming is zuid Duitsland waar we de Dwergjuffer – Nehalennia speciosa hopen te fotograferen. Ondanks alle wegwerkzaamheden in Duitsland is het zoals altijd weer een gezellig ritje en rond half twee ’s nachts komen we aan op de plek van bestemming. We strekken nog een half uurtje onze benen en drinken even een biertje om daarna een dikke twee uur in de auto te slapen.

Na een kort nachtje is het even lastig wakker worden, maar al snel lopen we richting de Dwergjuffer plek. Aangezien we hier vaker zijn geweest is het niet veel zoeken en na 15 minuten hebben we de eerste exemplaren al gevonden. Voor het mooie is het een beetje te warm, waardoor de juffertjes snel wegdraaien als ze je door hebben, maar verder is het een prachtige ochtend. Als de zon eenmaal boven de horizon is hebben we niet veel tijd meer om foto’s te maken omdat het erg snel warm is en de juffertje direct beginnen te vliegen. De mooiste foto maak ik dan ook bij de aller eerste zonnestraal, drie foto’s later is het licht al weer te hard naar mijn smaak, en ben ik er al weer klaar mee.

Dwergjuffer - Nehalennia speciosa

Dwergjuffer – Nehalennia speciosa

Even later lopen we weer terug richting auto om naar de volgende plek te gaan. We zijn mooi op tijd en het is prachtig warm weer dus we besluiten voor de zoveelste keer op zoek te gaan naar de Siberische waterjuffer – Coenagrion hylas. Deze juffer is voor zo ver ik weet alleen bij warm droog weer te vinden, en dan tussen de middag. De rest van de tijd verstoppen ze zich tussen de bomen op hoger gelegen delen. Dus alles ziet er goed voor ons uit, en vol goede moed maken we een mooie rit van ongeveer drie uur richting Oostenrijk. Eenmaal aangekomen vliegen de Siberische waterjuffers al vol op, alles lijkt super, maar om een juffertje netjes op de foto te krijgen is nog een heel ander verhaal. Het is ondertussen een graad of 30 en de juffertje willen totaal niet stil zitten. Een paar uur lang wisselen we het in de brandende zon kijken naar vliegende juffertje af met het even bijkomen in de schaduw. Als ik het bijna zat ben vind ik eindelijk een parend stelletje die me de kans geeft om een paar foto’s te maken. Na al die pogingen nu dus eindelijk eens een scherpe foto van zowel het mannetje als het vrouwtje.

Siberische waterjuffer - Coenagrion hylas

Siberische waterjuffer – Coenagrion hylas

De tweede helft van de middag gebruiken we om eens te gaan zoeken naar de Zuidelijke Bronlibel. We hebben een plekje in de omgeving waar deze libel te vinden moet zijn, maar na een paar uur lopen en zoeken vinden we helaas niks. Na deze mislukte zoektocht was ik eigenlijk van plan om richting Zwitserland te rijden, maar omdat het weer daar waardeloos is gaan we terug naar de Dwergjuffer plek in Duitsland. Helaas betekent dit dat we dus weer een dikke drie uur in de auto zitten wat niet mee valt na zo’n kort nachtje en zo veel inspanning. Het resultaat is dus dat ik aan het rond rijden ben met 2 snurkende kerels in de auto. Als we eindelijk weer in Duitsland zijn besluiten we eens niet in de auto te gaan slapen en boeken een goedkoop hotel. We nemen rustig de tijd voor een lekker diner en drinken nog wat om daarna eens een goede nacht te maken.

Auto slapers

Auto rit met slapers om me heen

Net als de voorgaande ochtend staan we al weer op tijd bij de Dwergjuffertjes. Het weer is weer prima, maar het lukt toch niet een betere foto dan de dag er voor te maken. Hoe dan ook, het is altijd prachtig om op zo’n mooie plek te zijn. Na de juffertje gaan we eerst weer terug naar het hotel voor een ontbijtje en slapen nog een uurtje. Omdat het weer verder nergens goed is besluiten we naar Lichtenstein te gaan om op zoek te gaan naar het Goudooghooibeestje. Halverwege onze rit heb ik ook nog een plek voor de Zuidelijke Bronlibel waar we eerst even gaan kijken. Het plekje is super, precies zoals uit het boekje, en ook vinden we twee larvenhuidjes maar helaas is er geen libel te bekennen. Een beetje teleur gesteld lopen we weer terug richting auto en rijden we verder richting het Goudooghooibeestje. Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming vinden we al snel wat Goudooghooibeestjes, maar het is boven de 30 graden en het heeft simpelweg geen zin om achter de vlinders aan te rennen. Een poosje hangen we nog wat in de schaduw van een boom, dan zoeken we nog even snel, maar het blijft te warm. De enige foto die ik weet te maken is van een eitje die een langs vliegend Goudooghooibeestje op een grasspriet voor mijn neus legt. We besluiten even wat te gaan drinken in de omgeving tot het wat af begint te koelen. Aan het eind van de dag komen we nog even terug maar nu is het al weer te laat en alle vlinders hebben zich al weer verstopt. We stoppen er weer snel mee en zoeken een parkeerplekje waar we weer in de auto slapen.

Eitje van het Goudooghooibeestje - Coenonympha oedippus

Eitje van het Goudooghooibeestje – Coenonympha oedippus

De volgende ochtend rijden we nog even lang het Goudooghooibeestje, maar we zien niks en gaan snel weer weg. In de omgeving bekijken nog wat andere plekjes, maar er is eigenlijk geen vlinder te vinden en dus gaan we maar terug naar huis. Al snel komen we in een regenbui terecht die niet meer stopt voor we weer in Nederland zijn.

Al met al dus weer vrij veel werk en energie voor een handje vol foto’s, maar zoals altijd weer genoten!

Rode vuurvlinders

6 juli 2016

Na het matige resultaat bij de Blauwe vuurvlinder ben ik tien juni mijn geluk gaan beproeven bij de Rode vuurvlinder – Lycaena hippothoes. Tegen een uur of acht ben ik samen met Jordi weer richting Duitsland gereden om dit keer in de buurt van de Rode vuurvlinder de nacht door te brengen. Ook dit keer hebben we weer in de auto geslapen.

Na een niet al te beste nacht gaan we al op tijd op zoek naar vlinders. Maar zoals natuurlijk wel vaker is het net iets te veel bewolkt. Dit keer was de weersverwachting ook al niet optimaal, maar we hadden geen andere optie. Na toch wel redelijk lang zoeken vinden we een paar slapende Rode vuurvlinders en een paar Tweekleurig hooibeestjes – Coenonympha arcania. Meeste vlindertjes zitten niet al te best voor de foto en ook begint het al snel warm te worden en beginnen de vlinders te vliegen. Als er dan een mannetje mooi gaat zitten om zich te warmen in de eerste zon maak ik toch nog een redelijke foto, niet speciaal maar toch altijd mooi zo’n verse vuurvlinder.

Rode vuurvlinder - Lycaena hippothoes

Rode vuurvlinder – Lycaena hippothoes

Na een paar foto’s gemaakt te hebben vliegen de vlindertjes druk in het rond en heeft foto’s maken geen zin meer. Omdat we we nog mooi op tijd zijn gaan we ook nog even kijken bij en plek met ringoogparelmoervlinders – Boloria eunomia. Vrij makkelijk weten we wel een stuk of tien verse vlinders te vinden en door het wisselvallige weer zijn ze niet erg druk. Nadeel is wel dat we geen mooi zonnetje hebben. Vrij inspiratieloos maak ik wat foto’s, en jammer genoeg wordt het ook niet beter dan dit.

Ringoogparelmoervlinder - Boloria eunomia

Ringoogparelmoervlinder – Boloria eunomia

Als we weer terug lopen richting auto maak ik nog snel even een foto van een Dwergblauwtje – Cupido minimus en een klaverblauwtje-polyommatus-semiargus en dan zit het er weer op. Paar uur later zit ik weer lekker bij te komen in de tuin.

Blauwe vuurvlinders

5 juli 2016

Blauwe vuurvlinders – Lycaena helle zijn naast de Violette vuurvlinders naar mijn idee toch wel de mooiste vlindertjes die we in Europa hebben. En dus zoals bijna elk jaar ben ik 28 mei weer richting de Eifel gereden op zoek naar deze prachtige vlindertjes. Het is wat lastig uit te leggen, maar het komt er op neer dat ik liever een nacht in de auto slaap dan dat ik mega vroeg het bed uit moet, en dus ben ik samen met Jordi en m’n schoonvader tegen een uurtje of 20:00 richting Duitsland gereden. Na een uur of drie rijden parkeren we langs de kant van een klein landweggetje, drinken een paar biertjes en een uurtje later gaan we slapen (in de auto).

Blauwe vuurvlinder - Lycaena helle

Blauwe vuurvlinder – Lycaena helle

De volgende dag tegen een uurtje of half zes gaat de wekker en begint onze zoektocht. Na redelijk lang zoeken vinden we een paar slapende Blauwe vuurvlinders, maar ze zijn allemaal al redelijk versleten. Als het later de zon wat hoger staat en het snel warmer wordt zijn er meer vlinders te vinden. Toch zijn de meeste vlinders al redelijk oud en is het erg zoeken naar een mooi vers exemplaar. Natuurlijk krijg ik uiteindelijk wel een mooi beestje op de foto, maar zoals alle jaren is het weer niet helemaal naar mijn zin.

Volgend jaar weer een kans!

Aardbeivlindertjes en meer

15 juni 2016

Al weer even geleden, 21 mei ben ik weer eens op stap geweest om foto’s te maken. Dit keer was het plan om Aardbei vlinders te zoeken in het Noorden van het land. Na een aardig ritje en een half uurtje wandelen vonden we een veldje waar het barstte van de Aardbeivlinders. Ik had gehoopt op een veldje met bloempjes, maar alle vlindertjes zaten op grassprietjes tussen de biezen en dergelijke. Gelukkig kon het zonnetje nog een beetje kleur aan het geheel geven. Ook omdat het er barstte van de knutten (kleine steekvliegjes) was ik redelijk snel klaar met het fotograferen van deze vlindertjes.

Aardbeivlinder - Pyrgus malvae

Aardbeivlinder – Pyrgus malvae

Tijdens het lopen waren we al verschillende slapende libellen tegen gekomen, dus dat was het volgende onderwerp. Er waren opvallend veel Noordse witsnuit libellen te vinden, en natuurlijk Viervlekken. Wat mij betreft niet de meest spannende soorten om een foto van te maken, maar gelukkig vond ik ook nog een mooie verse Grote Keizer libel. Het fotograferen was door de grote hoeveelheid knutten nog steeds een drama, maar naar mate de zon feller werd, verdwenen de knutten en werd de achtergrond van m’n foto mooi beschenen wat het plaatje wat mij betreft helemaal compleet maakt.

Grote keizerlibel - Anax imperator

Grote keizerlibel – Anax imperator

Na dit succesje betrekt de lucht al snel en is de zon weer weg. Nog snel maak ik wat standaard plaatjes van twee Noordse witsnuitlibellen, daarna besluiten we al jeukend van de muggen steken terug naar de auto te gaan.

Omdat het nog redelijk op tijd is, gaan we ook nog even op zoek naar de Sierlijke witsnuitlibel. Deze soort heb ik nog nooit gezien dus het zou leuk zijn er eindelijk eens een te vinden. Eenmaal aangekomen op de juiste plek vinden we er al snel een. De meeste van deze libellen zijn net aan het uitsluipen. Een nadeel hiervan is dat ze na het uitsluipen meteen hoog de bomen in vliegen. Uiteindelijk lukt het toch een net plaatje te maken, en dus weer eens een nieuwe soort voor op mijn website.

Sierlijke witsnuitlibel - Leucorrhinia caudalis

Sierlijke witsnuitlibel – Leucorrhinia caudalis

Na deze toch wel succesvolle ochtend is het mooi geweest en rijden we weer rustig terug naar huis.

(Twee dagen later heb ik nog steeds jeuk)

Drie keer Weerribben

18 mei 2016

Afgelopen twee of drie weken ben ik al weer een keer of drie richting de Weerribben gereden. Het is altijd prachtig als je precies tijdens de piek van het uitsluipen van de libellen op de juiste plek bent. Dit keer was ik twee keer net te vroeg en de laatste keer net te laat. Maar ondanks dat ik de laatste keer wat aan de late kant was, heb ik toch nog een leuke foto weten te maken van een Bruine Korenbout – Libellula fulva. De zon brak ’s ochtends vroeg nog net even door de wolken wat de foto net af maakt.

Nu maar wachten op beter weer, en vlinders.

Bruine korenbout - Libellula fulva

Bruine korenbout – Libellula fulva

Eerste vlinder foto van het jaar

6 mei 2016

Zoals ieder jaar begint het vlinder seizoen voor mij met de Oranjetipjes. Omdat ik al heel erg veel fotos van deze vlindertjes heb gemaakt is het soms wat saai, maar ik blijf proberen om betere en mooiere fotos te maken. Vorige week, na een avondje of drie op stap te zijn geweest, viel alles naar mijn idee eindelijk weer eens goed samen. Het resultaat is de onderstaande foto. Wat mij betreft een super plaatje! Nu maar hopen dat het de rest van het jaar ook een beetje mee zit met de fotos…

Oranjetipje - Anthocharis cardamines

Oranjetipje – Anthocharis cardamines

Zwitserland / Oostenrijk – 23/27-08-15

26 april 2016

Rond een uurtje of drie s’middags vertrek ik samen met Jordi en mijn schoonvader richting Zwitserland. Ergens tegen middernacht komen we aan op de Albulapas en onder het genot van een biertje genieten we van de Perseiden (vallende sterren). Na een uurtje maken we ons op voor een paar uurtjes slapen in de auto.

Na een uurtje of vijf gelegen te hebben gaan we rond zes uur op stap op zoek naar vlinders. Zoals wel vaker dit jaar vallen de aantallen vlinders erg tegen, we vinden wat Bleke blauwtjes en Witstreepblauwtjes, maar veel zijn het er niet. Met veel moeite weet ik een redelijke foto van het Witstreepblauwtje – Agrodiaetus damon te maken.

Witstreepblauwtje - Agrodiaetus damon

Witstreepblauwtje – Agrodiaetus damon

s’Middags lopen we nog wat veldjes door, maar overal lijken de vlinders al uitgevlogen te zijn.

Na wederom een kort nachtje besluiten we nu richting Oostenrijk te rijden in een poging de Azuurglazenmaker – Aeshna caerulea te vinden. Het is een plek waar we nog nooit zijn geweest, en eenmaal aangekomen blijkt er een stoeltjes lift en een klein verhard pad omhoog te lopen. Aangezien een slagboom omhoog staat besluiten we met de auto naar boven te gaan. Al snel blijkt het pad smaller dan gedacht en ook het losse grind maakt het een dramatische rit. Na tien minuten ben ik er helemaal klaar mee, maar keren is geen optie dus we rijden rustig verder. Uiteindelijk komen we een uur later boven op de berg aan en staan we midden op een ski piste. Een prachtig uitzicht, maar ik zie nu al op tegen de terug weg.

Gelukkig vinden al snel de eerste Azuurglazenmakers, wat de stemming weer wat opbeurt. Maar als we na een paar uur nog geen een foto hebben kunnen maken is de stemming ook al snel weer een stuk minder. Uiteindelijk gaat er een keer eentje zitten, maar dan precies op Jori’s shirt. Hierna zijn we het zat en beginnen weer aan de doden rit naar beneden. Eenmaal beneden gekomen staat er iemand de slag boom te repareren, en begint op z’n onaardigste in het Oostenrijks tegen ons te schreeuwen. Waarschijnlijk was het niet de bedoeling om met de auto omhoog te gaan.

Jordi met Azuurglazenmaker - Aeshna caerulea

Jordi met Azuurglazenmaker – Aeshna caerulea

Eenmaal terug bij ons hotel in Zwitserland blijkt het weer de volgende dag wat minder te zijn, geen reden dus om vroeg op te staan. Na lekker uitgeslapen te hebben gaan we een poging wagen Azuurglazenmakers in Zwitserland te vinden. Ik had een leuk berg meertje op het oog, wat op Google maps wel makkelijk te belopen leek. Eenmaal begonnen aan de wandeling haakt mijn schoonvader na een kwartiertje al af. Wij lopen eerst nog vrolijk door, maar na een uur zijn we helemaal op, en er is nog geen meertje te zien. Hoe lang we uiteindelijk onderweg zijn weet ik niet, maar we vinden het meer wat er prachtig bij ligt. Er vliegen verschillende Taigaglanslibellen rond die niet willen gaan zitten, en de Azuurglazenmaker lijkt ook hier onvindbaar. Als het na een dik uur ook nog begint te regenen is de lol er ook hier wel vanaf en besluiten we weer aan de lange tocht naar beneden te beginnen. Op tijd zijn we weer terug bij het hotel, en omdat het de volgende dag ook slecht weer zal zijn, hoeven we er niet vroeg uit.

Wachten in de regen

Wachten in de regen

Om toch wat te gaan doen vandaag besluiten we op zoek te gaan naar Alpenlandsalamanders – Salamandra atra. Ik heb een goeie plek in Oostenrijk gevonden, dus daar gaan we vandaag heen. Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming blijken we niet zo dichtbij te kunnen parkeren als we hopen en weer wacht ons een lange en zware wandeling. Na een kleine twee uur gelopen te hebben vinden we de eerste twee salamanders en beginnen we direct met fotograferen. Al even snel begint het te regen, en niet zo’n klein beetje ook. Het komt met bakken tegelijk naar beneden. Met de camera onder de paraplu kunnen we toch een paar uurtjes foto’s blijven maken ondanks de regen. Een paar uur later zijn we dan ook helemaal doorweekt en koud tot op het bot. Aangezien het weer ook niet beter lijkt te worden gaan we terug richting auto. Langs het hele pad terug zijn nu salamander tevoorschijn gekomen, en de lange wandeling blijkt dus onnodig te zijn geweest. Maar eenmaal in de auto is alle regen weer snel vergeten en bedenken we wat we de laatste dag zullen doen.

Alpenlandsalamander - Salamandra atra

Alpenlandsalamander – Salamandra atra

We checken het weerbericht voor de rest van Europa maar overal lijkt het te gaan regenen. Omdat het nog vroeg in de middag is besluiten we naar de Eiffel te rijden om daar te overnachten en te zien of hier nog wat late Bleke blauwtjes te vinden zijn. We komen aan in het donker en gaan snel slapen in de auto ergens langs de kant van de weg. De volgende ochtend maken we een klein rondje om te zien of het de moeite is om te fotograferen, maar de meeste vlinders zien er al oud uit, en ook het weer zit niet mee. We nemen niet de moeite om een plaatje te schieten en gaan op weg naar huis.

Zomer vakantie Italië (2015)

14 maart 2016

Zoals wel vaker loop ik erg achter met het online zetten van mijn foto’s. Het nieuwe seizoen is al weer bijna begonnen en ik heb nog een paar kleine updates te gaan. De grootste update is waarschijnlijk van de zomer vakantie naar Elba, Italië waar ik drie weken met het hele gezin geweest ben. Er zouden voor mij vier nieuwe soorten vlinders te vinden moeten zijn op dit eiland. Aangezien het om twee heivlinders, een blauwtje en een hooibeestje ging had ik wel een beetje verwacht dat ik een of meerdere van deze soorten rond ons huisje zou vinden. Na een week tijd had ik helaas nog maar een hand vol vlindertjes gezien in de omgeving en niks wat echt de moeite waard was om al te veel tijd aan te besteden. Toen ik uiteindelijk een kaart van het eiland aan het bestuderen was kwam ik een “vlinder pad” tegen, wat speciaal aangelegd zou zijn om vlinders te kijken. Natuurlijk direct de volgende dag vroeg op stap gegaan om hier heen te gaan. Al voor de zon op was (ongeveer 20 graden) stond ik aan het begin van het pad wat omhoog leek te gaan een berg op. De eerste tien minuten zag ik overal al de nodige zandoogjes vliegen, maar nog niks van de soorten die ik zocht. Eenmaal het bos uitgekomen en het pad volgend tussen de kale rotsen zie ik opeens verschillende heivlinders vliegen. Zonder het boek er bij te pakken is het duidelijk dat dit een soort heivlinder is die ik nog nooit heb gezien, het is de Corsicaanse heivlinder die in de vlucht een hele opvallende bovenkant heeft.

Corsicaanse heivlinder - Hipparchia neomiris

Corsicaanse heivlinder – Hipparchia neomiris

Even later kom ik tussen de Corsicaanse heivlinders ook een wat saaier gekleurde heivlinder tegen wat uiteindelijk een Zuidelijke heivlinder – Hipparchia aristaeus blijkt te zijn. Dat was de andere heivlinder die ik hoopte te vinden. Deze lijkt over het algemeen wat schuwer en wil zich niet makkelijk laten fotograferen, maar uiteindelijk maak ik er toch een (wat saai) plaatje van.

Zuidelijke heivlinder - Hipparchia aristaeus

Zuidelijke heivlinder – Hipparchia aristaeus

Door al het gevlieg achter deze vlinders heb ik helemaal niet op zitten letten, maar overal vliegt ondertussen ook het Elbahooibeestje – Coenonympha elbana. een prachtig klein vlindertje, maar omdat het ondertussen al vrij warm is kom ik niet verder dan een paar slechte foto’s. Ik wandel het pad nog wat verder af op zoek naar het Elba vals heideblauwtje – Plebejus villai maar zonder succes. Omdat het nu echt warm begint te worden besluit ik terug naar huis te gaan. Aan de ene kant ben ik enthousiast dat ik drie nieuwe soorten heb gevonden, maar aan de andere kant is het ook enorm balen dat ik net het blauwtje mis lijk te lopen. Zeker ook omdat dit vlindertje alleen op Elba voort komt en ik hier  misschien nooit meer naar toe ga. Eenmaal thuis, besluit ik de volgende dag nog eens terug te gaan om betere foto’s te maken van de verschillende blauwe vlindertjes.

Weer gaat de wekker lekker vroeg en sta ik nog een half uurtje eerder aan het begin van het pad. Ik ben van plan eerst een goede foto te gaan maken van het Elbahooibeestje en ondanks dat ze al druk vliegen weet ik er een heel leuk plaatje van te maken als er een mooi exemplaar even op een dode varen tak gaat zitten.

Elbahooibeestje - Coenonympha elbana

Elbahooibeestje – Coenonympha elbana

Hierna doe ik nog even mijn best om wat betere foto’s te maken van de verschillende heivlinders als ik opeens een wat mottig klein vlindertje langs zie vliegen. Ik ren er een poosje achter aan tot het beestje even gaat zitten. En dan blijkt dit het Elba vals heideblauwtje – Plebejus villai te zijn. Helaas al wel erg versleten, ook omdat dit al het einde van de vliegtijd van deze soort is, maar ik ben toch heel erg blij dat ik hem gevonden heb. Het vlindertje is wel erg zenuwachtig en blijft maar vliegen. Uiteindelijk weet ik een scherpe foto te maken voor het vlindertje een afgrond in vliegt en ik hem niet meer kan volgen. Niet perfect, maar ik ben dik tevreden.

Elba vals heideblauwtje - Plebejus villai

Elba vals heideblauwtje – Plebejus villai

Na dit kleine succes ben ik wel weer even klaar met het vroeg opstaan. Ik heb mijn vier nieuwe soorten gevonden en besluit de rest van de vakantie lekker te blijven liggen en niet met vlinders bezig te zijn.

 

Corsicaanse heivlinder

Zuidelijke heivlinder – Hipparchia aristaeus

Elbahooibeestje – Coenonympha elbana

Elba vals heideblauwtje – Plebejus villai