---

Beschrijving

De Pijpbloemapollo (Archon apollinus) is een dagvlinder uit de familie van de pages (Papilionidae), behorend tot de subfamilie Parnassiinae. De vleugels hebben een zachte, lichtgele tot crèmewitte basis met een tekening van donkere vlekken en markeringen. Een opvallend kenmerk van deze soort is dat oudere exemplaren op de voorvleugels veel schubben verliezen, waardoor de vleugels gedeeltelijk transparant lijken. De achtervleugels dragen vaak subtiele rode en blauwe vlekken langs de rand. De lichaamsvorm is slank en de vlinder heeft een vleugelsspanwijdte van middelgroot formaat vergeleken met andere pages.

Vliegtijd en levenswijze

Deze vlinder vliegt vroeg in het seizoen en is vooral actief in het vroege voorjaar. De vliegtijd valt meestal tussen maart en april, vóór het volledig uitlopen van de vegetatie in veel van zijn leefgebieden. De soort ontwikkelt gewoonlijk slechts één generatie per jaar en overwintert in het popstadium, waarbij de volwassen vlinders direct in het voorjaar uit de pop tevoorschijn komen. Volwassen vlinders zijn overdag actief, vooral bij zonnig weer, en zoeken zonbeschenen plekken om op te warmen. Ze foerageren soms op bloemen, maar worden vaker gezien rustend op warme grond, lage vegetatie of rotsen.

Voorkomen

De pijpbloemapollo komt voor in zuidoostelijk Europa en delen van het oostelijke Middellandse Zeegebied. De soort is in Griekenland te vinden, onder meer op het vasteland en op sommige oost-Egeïsche eilanden, en breidt zich uit naar westelijk Turkije en verder oostelijk tot in Syrië, Libanon, Israël en delen van Irak en Iran. Binnen dit gebied leeft de vlinder in uiteenlopende open landschappen, waaronder olijfgaarden, droge graslanden, wijngaarden, rotsige hellingen en licht begroeide hellingen, waar de waardplanten van de rupsen groeien.

Voedselplanten rups

De rupsen van de pijpbloemapollo zijn gespecialiseerd in het eten van planten uit de pijpbloemfamilie (Aristolochiaceae). Ze voeden zich met verschillende soorten Aristolochia, waaronder onder andere Aristolochia rotunda, Aristolochia hirta en andere nauw verwante soorten die in hun verspreidingsgebied voorkomen. Deze planten bevatten giftige stoffen die de rupsen opnemen en in hun lichaam opslaan, wat hen beschermt tegen predatie.

---