Blog 2026 Vlinder fotografie door Johannes van Donge

22-05-2026 - Nu echt de laatste keer Weerribben

Ik kon het toch niet laten om nog één laatste keer richting de Weerribben te gaan. De hoop om eindelijk een Gevlekte glanslibel (Somatochlora flavomaculata) te vinden bleef toch kriebelen, en deze ochtend leek daar perfect voor.

Rond 06:00 uur kwam ik aan op de plek van bestemming. Al snel vond ik de eerste libellen. Het lijkt erop dat veel soorten dit jaar wat later zijn dan normaal, want ik vond meerdere uitsluipende Vroege glazenmakers (Aeshne isosceles).

Van de Gevlekte glanslibel was helaas geen spoor te bekennen. Daarom toch nog even de tijd genomen om een paar foto’s van een Vroege glazenmaker te maken voordat ik weer richting huis ging om aan het werk te gaan.

Vroege glazenmaker (Aeshne isosceles)

Voor nu ben ik wel even klaar met struinen door de Weerribben.

18-05-2026 - Toch nog een keer naar de Weerribben

Na de mooie omstandigheden van gisteren besloot ik het vandaag wat rustiger aan te doen. Geen wekker diep in de nacht, maar pas rond 08:00 uur kwam ik aan in de Weerribben. Al onderweg zag het er een stuk minder veelbelovend uit. Donkere wolken trokken over en het leek ieder moment te gaan regenen.

Toch besloot ik gewoon een rondje te lopen. Al vrij snel vond ik een pas uitgeslopen Gevlekte witsnuitlibel (Leucorrhinia pectoralis). Helaas werkte de omgeving niet echt mee voor een bijzondere foto. De libel hing vrij rommelig tussen het riet waardoor er uiteindelijk weinig meer in zat dan een vrij standaard close-up.

Gevlekte witsnuitlibel (Leucorrhinia pectoralis)

Niet veel later begon het daadwerkelijk te regenen. Schuilen wa wat lastig en natuurlijk was ik ook nog eens mijn paraplu vergeten. Omdat ik toch nergens droog kon staan besloot ik dan maar gewoon verder te zoeken terwijl ik langzaam steeds natter werd.

Regen in de Weerribben

Na ongeveer een half uur werd het gelukkig nog even droog. Precies op dat moment vond ik een Sierlijke witsnuitlibel (Leucorrhinia caudalis). Ook deze zat fotografisch niet bepaald ideaal en opnieuw bleef het uiteindelijk bij een simpele close-up foto.

Voor de liefhebbers die zich afvragen waar de naam “witsnuitlibel” eigenlijk vandaan komt...

Sierlijke witsnuitlibel (Leucorrhinia caudalis)

17-05-2026 - Weer naar de Weerribben

Zaterdagochtend ging de wekker al om 03:40 uur. Niet bepaald een tijdstip waarop de meeste mensen vrijwillig hun bed uitkomen, maar het leek een mooie ochtend te worden dus hopelijk was het de moeite waard.

Stipt om 04:00 stond ik bij Jordi voor de deur. Hij was nog niet helemaal wakker, maar na het eerste kopje koffie werd het snel beter. Met een extra beker voor onderweg stapten we in de auto richting de Weerribben.

Na het tegenvallende resultaat van afgelopen week was het weer spannend of het dit keer beter zou worden. Maar na een tijdje zoeken kwamen we gelukkig toch het een en ander tegen. Een paar Viervlekken, enkele Bruine korenbouten en uiteindelijk ook een mooie Vroege glazenmaker (Aeshne isosceles). Al snel brak het zonlicht kort door de wolken heen. Het warme licht zorgde voor een mooie achtergrond, maar helaas was dit van korte duur en binnen een minuut verdween de zon al achter een streep bewolking.

Vroege glazenmaker (Aeshne isosceles)

Toen de bewolking dichter werd en de eerste regen begon te vallen hebben we nog even verder gezocht, maar veel leverde het niet meer op. Niet veel later stapten we, inmiddels behoorlijk natgeregend, weer de auto in richting huis.

09/10-05-2026 - Twee ochtenden in de Weerribben

Zaterdag ging om 04:00 uur de wekker. Een kwartiertje later zat ik al in de auto richting Jordi. Na een snelle bak koffie reden we samen naar de Weerribben, eindelijk weer eens op zoek naar libellen.

Onderweg zag het er fantastisch uit. Helder weer, koud, windstil en een dun laagje mist over de weilanden. Precies van die omstandigheden waarvan je onderweg al denkt, dit kan alleen maar een geweldige ochtend worden.

Vol goede moed kwamen we aan op de plek van bestemming. Maar al na tien minuten lopen begon het tegen te vallen. Geen enkele libel te vinden. Ook na een half uur zoeken bleef het akelig stil. Terwijl de zon prachtig opkwam, stelde ik me alleen maar voor hoe mooi het had kunnen zijn als ik nu ergens tussen tussen riet foto’s stond te maken. Toch bleven we zoeken, hopend op ergens een slapende libel in het eerste ochtendlicht. Maar uiteindelijk bleek alle moeite voor niets. We vonden allebei helemaal niks.

Teleurstellingen horen er natuurlijk bij in natuurfotografie, maar geen enkele libel vinden in de Weerribben... dat gebeurt niet vaak. Uiteindelijk reden we behoorlijk teleurgesteld weer terug richting Ermelo.

De volgende dag zag het weer er iets minder goed uit, maar zeker nog niet slecht. Jordi had geen tijd, maar ik besloot toch nog een poging te wagen. Het kon haast niet nóg een keer zo tegenvallen. Dus ging zondag opnieuw om 04:00 uur de wekker en niet veel later reed ik weer richting de Weerribben. Onderweg zag ik al dat de omstandigheden minder ideaal waren dan de dag ervoor. De temperatuur lag wat hoger en de mist ontbrak volledig. Toch zag het er nog steeds veelbelovend genoeg uit.

Eenmaal aangekomen begon ik opnieuw te zoeken. Ook deze ochtend leek het in eerste instantie flink tegen te vallen, totdat ik uiteindelijk toch een Viervlek (Libellula quadrimaculata) vond. Niet direct de soort waar ik op hoopte, maar bij gebrek aan beter besloot ik er rustig wat foto’s van te maken. Precies op dat moment begon de zon mooi door te breken en uiteindelijk was ik vooral blij dat ik uberhaupt iets gevonden had. Het leverde toch nog een kleurrijke foto op waar ik tevreden mee was.

Viervlek (Libellula quadrimaculata)

Toen de zon wat hoger stond liep ik nog even verder. Ondanks alle huidjes van uitgeslopen libellen wist ik verder niks meer te vinden. Net op het moment dat ik wilde omkeren richting de auto, zag ik vanuit mijn ooghoek ineens een Sierlijke witsnuitlibel (Leucorrhinia caudalis) hangen in de schaduw. Omdat ik pas één keer eerder foto’s van deze soort had gemaakt, besloot ik toch even te kijken of er misschien nog iets mee mogelijk was. Toen de zon langzaam wat meer op de achtergrond begon te schijnen, viel alles uiteindelijk precies goed samen. Het zachte pastelkleuren van het riet en de warme gele tinten van het eerste licht in de achtergrond zorgden samen voor een beeld waar ik echt dik tevreden mee ben.

Sierlijke witsnuitlibel (Leucorrhinia caudalis)

Na dit kleine succes liep ik rustig terug naar de auto en reed ik weer naar huis. De rest van de zondag heb ik eigenlijk niks meer gedaan om even bij te komen van twee vroege ochtenden.

08-05-2026 - Kleine vuurvlinder (Lycaena phlaeas)

Vanmorgen werd ik al vroeg wakker, rond een uur of vijf. Omdat ik niet meer kon slapen ben ik maar uit bed gegaan en rustig begonnen met een kop koffie.

Aangezien ik nog geen zin had om direct aan het werk te gaan, besloot ik eerst een kort ritje door de omgeving te maken met mijn camera mee. Tijdens het zoeken naar iets om te fotograferen kwam ik een Kleine vuurvlinder (Lycaena phlaeas) tegen.

Door de eerste warmte van de zon ging het vlindertje al snel open zitten, waardoor de mooie oranje kleuren goed zichtbaar werden. Net voordat hij wegvloog kon ik net een paar foto’s maken waarop de kleuren van deze kleine vlinder mooi naar voren komen.

Daarna ben ik weer snel in de auto gestapt, naar huis gereden en achter de laptop gekropen om aan het werk te gaan.

Kleine vuurvlinder (Lycaena phlaeas)

19-04-26 - Oranjetipje (Anthocharis cardamines)

Vanmorgen ging om 04:30 de wekker. Even snel aangekleed en niet veel later zat ik al in de auto richting Jordi. Bij hem thuis hebben we kort een kop koffie gedronken en daarna zijn we op pad gegaan, met nog een beker koffie voor onderweg.

De omstandigheden leken in eerste instantie goed. In Ermelo was het helder en afgekoeld, wat meestal erg gunstig is. Na ongeveer een uur rijden kwamen we aan op een veld met Pinksterbloemen, waar we hoopten het Oranjetipje (Anthocharis cardamines) te vinden. Ter plaatse bleek het echter bewolkt en was het onzeker of de zonsopkomst zichtbaar zou zijn.

Omdat het nog donker was, zijn we met zaklampen het veld in gegaan. Binnen een kwartier vonden we al verschillende vlinders, mooi onder de dauw. Dat viel in ieder geval mee. Ongeveer twintig minuten voor zonsopkomst hebben we onze statieven opgezet, in de hoop dat het licht nog even door zou komen.

De lucht kleurde kort roze en rood, maar dat duurde slechts enkele seconden voordat het weer grijs werd en de bewolking de overhand nam. Voordat ik echt een foto kon maken, was het moment alweer voorbij. Dat haalde voor mij een beetje de motivatie weg en ik was eigenlijk van plan om direct weer te vertrekken.

Jordi stelde voor om toch nog even verder te kijken, dus we zijn doorgelopen naar een veld verderop. Daar vonden we opnieuw een aantal Oranjetipjes. Hoewel ik er niet veel zin meer in had, heb ik toch mijn spullen opgesteld bij een mannetje dat op een mooi plekje zat. Het beeld was op dat moment vrij saai door het grauwe licht.

Even later brak de zon toch nog kort door de bewolking, waardoor het veld een paar minuten mooi werd opgelicht. Omdat alles al klaarstond, kon ik snel een aantal foto’s maken voordat het licht weer verdween. Het was maar een kort moment, maar wel voldoende voor scherp en kleurrijk beeld.

Oranjetipje (Anthocharis cardamines)

Daarna hebben we de spullen ingepakt en zijn we terug naar huis gegaan. Thuis snel de foto’s bekeken en dit keer zat er weer eens een resultaat tussen waar ik echt tevreden over ben. Voor mijn gevoel heeft het beeld iets weg van een klein landschapje.

18-04-2026 - Vuurjuffers (Pyrrhosoma nymphula) in de vijver

Op 17 april vond ik bij mijn vijver in de achtertuin de eerste twee Vuurjuffers (Pyrrhosoma nymphula) die aan het uitsluipen waren. Altijd interessant om te zien, al kwam het er dit keer niet van om er foto’s van te maken.

De volgende dag trof ik vijf uitsluipers aan rond de vijver. Eén daarvan hing op een plek die zich goed leende om te fotograferen. Tussen de Judaspenning en het Look-zonder-look door kon ik er net bij, wat zorgde voor een mooi gekleurd beeld.

Vuurjuffer (Pyrrhosoma nymphula)

Na een paar foto’s was het resultaat naar wens en heb ik het daarbij gelaten. De juffers heb ik verder met rust gelaten, zodat ze ongestoord konden drogen en uitvliegen.

Het blijft mooi dat dit soort momenten zich gewoon in de eigen tuin afspelen en dat je ze, met een beetje geluk, kunt vastleggen.

05/09 April - Voorjaarsvlinders in Spanje en Frankrijk

Het is zondag, eerste paasdag. Na een gezellige paasbrunch met het gezin stap ik rond 13:00 uur alleen in de auto richting Spanje. Rond Parijs is het nog even druk, maar daarna kan ik goed doorrijden. Om 23:15 uur vind ik een rustige parkeerplaats om even een tukje te doen. Twee uur later word ik weer wakker en rijd ik via Toulouse verder richting de Pyreneeën. Hoog in de bergen ligt nog volop sneeuw, maar zodra ik de Pyreneeën voorbij ben ziet het landschap er alweer een stuk vriendelijker uit. Langzaam begint het licht te worden. Ik rijd snel door, zodat ik nog wat foto’s kan maken voordat het te warm wordt.

Aangekomen in de buurt van Lleida kan ik direct aan de slag. Al snel vind ik het Geel oranjetipje (Anthocharis euphenoides).

Geel oranjetipje - Anthocharis euphenoides

Even later vliegen ook de eerste Spaanse pijpbloemvlinders (Zerynthia rumina). Terwijl de vlinders nog aan het opwarmen zijn maak ik snel wat foto’s, voordat ze actief worden en overal heen schieten.

Spaanse pijpbloemvlinders - Zerynthia rumina

Wanneer de temperatuur oploopt besluit ik verder te trekken. Eerst zoek ik naar de Groene klaverpage (Tomares ballus). Op de juiste plek zie ik direct een prachtig exemplaar zitten, maar nog voordat ik een fatsoenlijke foto kan maken vliegt het weg. Ondanks lang zoeken vind ik het vlindertje niet meer terug en ga ik zonder succes verder.

Omdat ik toch in de buurt ben rijd ik door naar een plek voor het Groen marmerwitje (Euchloe bazae). Na een korte wandeling kom ik op een locatie waar ik deze soort in eerdere jaren goed heb kunnen fotograferen. Dit keer loopt het anders. Na lang wachten zie ik twee keer een exemplaar pijlsnel voorbij vliegen. Onmogelijk om daar foto’s van te maken, dus geef ik het op.

Leefgebied van het Groen marmerwitje (Euchloe bazae)

Tijd voor een snelle lunch, twee bolletjes ei en een blikje tonijn. Daarna ga ik op zoek naar het Zuidelijk oranjetipje (Zegris eupheme). Dat blijkt nog niet eenvoudig. Veel veldjes die ik bezoek zijn inmiddels alweer in gebruik genomen en geschikt leefgebied is schaars. Na uren zoeken kom ik uiteindelijk terug op een plek waar ik de soort eerder heb gezien in voorgaande jaren. Hier heb ik meer geluk en zie ik enkele exemplaren rondvliegen. Een mooie locatie voor de volgende ochtend.

Omdat het inmiddels later wordt zoek ik een slaapplek. In Caspe vind ik een net hotel met restaurant. Na een koud biertje en een hapje eten lig ik rond negen uur al te slapen.

Caspe, Spanje

De volgende ochtend sta ik om zes uur alweer naast mijn bed. Niet veel later ben ik terug op dezelfde plek als gisteren. Al snel vind ik enkele Westelijke marmerwitjes (Euchloe crameri), maar het Zuidelijk oranjetipje blijft lastiger. Uiteindelijk weet ik er toch één te vinden. De perfecte foto lukt niet, maar ik ben allang blij dat ik de soort weer heb gezien.

Zuidelijk oranjetipje (Zegris eupheme)

Daarna twijfel ik wat ik zal doen. Ik had een locatie opgeslagen voor het Gestreept marmerwitje (Euchloe belemia), ongeveer anderhalf uur rijden verderop. Het leek me geen spectaculaire plek, maar ik besluit toch te gaan.

Na een uur rijden kom ik terecht in een enorm kaal en leeg landschap. Via een onverhard pad bereik ik een kleine parkeerplaats. Blijkbaar ben ik beland in natuurgebied Reserva Ornitológica de El Planerón. Geen boom, geen huis, alleen een uitgestrekte kale vlakte.

Reserva Ornitológica de El Planerón

Toch vliegen er overal witte vlindertjes rond. De meeste zijn niet de soorten die ik zoek, maar uiteindelijk ontdek ik dat er ook Gestreepte marmerwitjes tussen zitten. In deze droge en hete vlakte loop ik twee uur achter de vlinders aan, totdat er eindelijk eentje besluit een paar seconden stil te gaan zitten. Snel maak ik een foto die scherp lijkt te zijn. Dat is genoeg. Ik pak direct mijn spullen en loop terug naar de auto.

Gestreept marmerwitje (Euchloe belemia)

Vervolgens rijd ik richting Barbastro, in de hoop daar het Spaans tijmblauwtje (Pseudophilotes panoptes) te vinden. Eenmaal aangekomen vliegen er genoeg rond, maar ze zijn erg druk en lastig te fotograferen.

Dan vliegt er ineens een opvallend vlindertje voorbij. Al snel zie ik dat het een Groene klaverpage (Tomares ballus) is. Dit keer heb ik meer geluk. Het vlindertje blijft in de buurt en ondanks dat het vaak lastig gaat zitten, maak ik toch enkele mooie foto’s van deze prachtige soort.

Groene klaverpage (Tomares ballus)

Later op de avond daalt de temperatuur en zoeken de Spaanse tijmblauwtjes hun slaapplek op. Dat levert alsnog twee goede foto’s op. Wanneer de zon ondergaat zit deze intensieve maar prachtige dag erop.

Spaans tijmblauwtje (Pseudophilotes panoptes)

Omdat ik alle doelsoorten sneller heb gevonden dan verwacht, besluit ik nog iets extra’s te doen. Bovendien is het fijn om alvast een stukje richting huis te rijden. Daarom ga ik op zoek naar het Aardbeiboomgroentje (Callophrys avis) in Frankrijk.

Ik rijd nog een paar uur richting Montpellier en pak daar een hotel om goed uit te rusten. De volgende ochtend rijd ik verder naar het noorden, waar ik op een mooie locatie uitkom. Er vliegen allerlei soorten rond, maar het Aardbeiboomgroentje laat zich nog niet zien. Wel vliegt er een Spaans bloemenblauwtje (Glaucopsyche melanops), maar ondanks veel moeite lukt het niet om daar een foto van te maken.

Later bezoek ik nog een andere plek, meer naar het oosten. Het is er heet en schaduw is er nauwelijks, maar het ziet er veelbelovend uit.

Leefgebied van het Aardbeiboomgroentje (Callophrys avis)

Redelijk snel vind ik het eerste Aardbeiboomgroentje (Callophrys avis) Het zit nectar te drinken op bloemetjes van de Tijm. Steeds heb ik maar kort de tijd, want telkens vliegt het vlindertje weer op voordat ik echt goed klaar ben. Toch vind ik meerdere exemplaren, wat al een mooie ervaring op zich is. Aan het einde van de middag ben ik compleet gesloopt. Veel gelopen, last van mijn knieën door alle steentjes en dan ook nog veel bewogen en vooral heel veel onscherpe foto’s gemaakt. Uiteindelijk zit er gelukkig één foto tussen waar ik tevreden mee ben.

Aardbeiboomgroentje (Callophrys avis)

Als ik langzaam weer richting auto loop valt mijn oog nog op een blauwtje. Omdat het zo vroeg in te jaar is heb ik er nog niet veel gezien de laatste paar dagen. Tot mijn grote verbazing is het een Spaans bloemenblauwtje (Glaucopsyche melanops), een soort die ik niet zo ver oostelijk had verwacht tegen te komen. Dan heb ik ook nog het geluk dat het vlindertje aardig stil wil zitten ondanks de hoge temperatuur en dus fotografeer ik op de valreep nog snel een leuke soort.

Spaans bloemenblauwtje (Glaucopsyche melanops)

Daarmee zit het avontuur erop. In een klein dorpje in de omgeving eet en drink ik nog wat, waarna ik nog een paar uur richting Lyon rijd. Ten noorden daarvan pak ik nog een hotel om een beetje uit te slapen.

De volgende ochtend word ik fris en uitgerust wakker. Na een lekker ontbijt stap ik weer in de auto en rijd ik terug naar huis, waar ik rond 19:00 uur weer fijn thuiskom bij de familie.

Een intensieve trip, veel kilometers, weinig slaap… maar weer prachtige soorten gezien en mooie herinneringen rijker.

29-03-2026 - Alpenwatersalamander (Ichthyosaura alpestris)

Ik kon echt niet wachten om weer op pad te gaan met mijn camera. Het kriebelde al een tijdje, maar helaas was ik nét te laat voor de blauwe Heikikkers en nog te vroeg voor de vlinders. Dan maar even iets anders proberen, en zo kwam ik uit bij de Alpenwatersalamander (Ichthyosaura alpestris).

Juist in deze periode zijn de mannetjes op hun mooist, gehuld in hun prachtige paarkleed. Dus trok ik er ’s nachts op uit, op zoek naar dit bijzondere diertje. Al snel had ik geluk en zonder al te veel moeite vond ik een prachtig exemplaar. Wat een prachtig beestje blijft het toch. Na deze vondst heb ik het dier een smakelijke regenworm aangeboden.

De volgende dag ben ik aan de slag gegaan met een korte fotosessie in een klein aquarium. Dat ging niet helemaal zonder moeite, vooral het wegwerken van mijn eigen reflectie was even een uitdaging maar al snel lukte het om een mooie opname te maken waar ik tevreden mee was. Wat blijft het toch bijzonder om zo’n salamander van dichtbij te zien. Normaal gesproken valt hij nauwelijks op in de natuur, maar op de foto lijkt het bijna een tropische soort, met al die prachtige kleuren en patronen. Om het dier zo min mogelijk te belasten heb ik de fotosessie bewust kort gehouden. Daarna heb ik de salamander zo snel mogelijk weer teruggezet in zijn natuurlijke omgeving. En nu? Nu is het weer wachten op het volgende moment, hopelijk mag ik binnenkort weer met de camera achter de vlinders aan.

Alpenwatersalamander - Ichthyosaura alpestris

19/20-01-2026 - Het noorderlicht (aurora borealis)

Al jaren hoop ik het noorderlicht (aurora borealis) te fotograferen, maar tot nu toe liep dat steeds op niets uit. Bewolking, of urenlang in de kou staan zonder ook maar iets te zien, het was elke keer net niet. De voorspellingen leken opnieuw veelbelovend, al werd de verwachte aankomst pas rond 07:00 uur ’s ochtends aangegeven. Toch bleef ik de verschillende websites in de gaten houden, en al snel werd duidelijk dat die timing niet klopte en al vóór 22:00 verschenen de eerste foto’s online. Snel mijn spullen gepakt, in de auto gesprongen en Jordi opgehaald om een donkere plek op de hei te zoeken.

Het noorderlicht (aurora borealis)

Eenmaal aangekomen zagen we met het blote oog nog niets, maar we spraken wel iemand die toevallig al wat had waargenomen. Dat was genoeg om snel statief en camera te installeren en wat proeffoto’s te maken. Al vrij snel verschenen de rode tinten op de camera, en vanaf dat moment hebben we zo’n drie uur rondgelopen, geëxperimenteerd en ongeveer elke boom op de foto gezet. Het was bizar om te zien hoe snel het licht steeds veranderde. Helaas had ik alleen een 24mm-lens bij me en geen grotere beeldhoek om nóg meer van de lucht vast te leggen, maar toch is het noorderlicht mooi op beeld gekomen. Het verschil tussen wat je met het blote oog ziet en wat de camera vastlegt is enorm, waar je zelf vooral een vage gloed ziet, opent zich op de foto een compleet andere wereld. Toen het spektakel voorbij leek te zijn en we inmiddels flink verkleumd waren, hebben we de spullen weer ingepakt en zijn we richting de auto vertrokken. Om 01:30 zette ik Jordi weer thuis af, bekeek nog snel mijn foto’s en lag rond 02:00 eindelijk in bed, tevreden met het resultaat en vooral blij dat het eindelijk gelukt is om het noorderlicht vast te leggen.

Het noorderlicht (aurora borealis)